Jan Sluijters wordt algemeen beschouwd als één van de fundamentele vernieuwers van de schilderkunst van het begin van de 20ste eeuw in Nederland. Samen met Piet Mondriaan en Leo Gestel vormde hij de spil van de ultramoderne beweging. Sluijters werd in 1901 een leerling van de Rijksacademie voor Beeldende Kunsten te Amsterdam samen met Leo Gestel. In 1904 won hij de Prix de Rome. In 1906 verhuisde hij naar Parijs waar kennis maakte met het Fauvisme. Kenmerkend voor Sluijters is zijn ondogmatische, gepassioneerde schilderstijl, waarin boven alles de primaire expressie overheerst. Zijn schilderijen getuigen van een overgave en brutaliteit die alleen een schilder 'pur sang' gegeven is. Al vroeg in zijn leven verwierf Sluijters faam met zijn felgekleurde landschappen, zijn sensuele naakten en uitbundige bloemstukken en stillevens.
Werk van Sluijters is o.a. te zien in het Van Abbe Museum in Eindhoven, Van Gogh Museum in Amsterdam, Stedelijk Museum in Alkmaar en in het Noord-Brabants Museum te ’s-Hertogenbosch.
Interieur met twee naakten aquarel op papier 15,5 x 17 cm